Ένα λιγότερο γνωστό, αλλά εξίσου πρωτοπόρο βιβλίο του Κ. Δαρβίνου.

Το 1872, δηλαδή 13 χρόνια μετά τη δημοσίευση της «Καταγωγής των Ειδών διά της Φυσικής Επιλογής«, και ένα χρόνο μετά τη δημοσίευση της «Καταγωγής του Ανθρώπου και η Επιλογή σε σχέση με το Φύλο» ο Κάρολος Δαρβίνος εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο: «Η έκφραση των συναισθημάτων στον Άνθρωπο και στα Ζώα«

Το βιβλίο αυτό, οπωσδήποτε λιγότερο διάσημο από τις δύο «Καταγωγές» του, είναι γνωστό ως το έργο του Δαρβίνου που συνέβαλε στη Ψυχολογία και στη θεμελίωση της μελέτης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Λιγότερο όμως γνωστό είναι πως το βιβλίο αυτό συνεισέφερε και στον εικαστικό πολιτισμό μας, καθώς απετέλεσε ένα από τα πρώτα επιστημονικά βιβλία στα οποία έγινε χρήση φωτογραφιών!

Στα 3 πρώτα από τα 14 κεφάλαια του βιβλίου ο μεγάλος φυσιοδίφης προσδιορίζει τις «γενικές αρχές της έκφρασης». Στα υπόλοιπα, αφού παρουσιάσει τους τρόπους έκφρασης μιας ποικιλίας συναισθημάτων στα ζώα, όπως ο θυμός, ο τρόμος, με την εκφορά ήχων, την ανόρθωση των εξαρτημάτων του δέρματος τους (τριχώματος, πτερώματος κ.τ.λ.), το τράβηγμα των αυτιών τους προς τα πίσω, περνά στον άνθρωπο για να εξετάσει αντίστοιχες εκφράσεις, αλλά και περισσότερο «λεπτές» όπως αυτές που σχετίζονται με την συστολή, την αυτεπίγνωση, την σεμνότητα κ.ά. Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου ο συγγραφέας, εξηγεί πώς οι εκφράσεις του ανθρώπου συνδέονται με την συναισθηματική κατάστασή του και αποκαλύπτει το κληρονομικό υπόβαθρό τους, αλλά και την εξελικτική σχέση τους με τις εκφράσεις των συναισθημάτων στα ζώα. Συνέχεια ανάγνωσης «Ένα λιγότερο γνωστό, αλλά εξίσου πρωτοπόρο βιβλίο του Κ. Δαρβίνου.»

Φυσιογνωμική: Μια ψευδοεπιστήμη που εξάπτει τη φαντασία.

Η πεποίθηση ότι η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας των ανθρώπων, μπορούν να αξιολογηθούν με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους, και ιδίως τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, έχει μακρά παράδοση στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος που ξεκινά από τους Αρχαίους Έλληνες* φιλοσόφους και συνεχίζει, με ποικίλους τρόπους, να επιβιώνει ως τις ημέρες μας.

Στην ιστορική διαδρομή της πεποίθησης αυτής ο 19ος αιώνας, ήταν ο αιώνας κατά τη διάρκεια του οποίου αναγνωρίστηκε ως επιμέρους επιστημονικός τομέας (Φυσιογνωμική) και γνώρισε μεγάλη δημοτικότητα.

Ένα από τα κλασικά εγχειρίδια που παρουσίασαν τη φυσιογνωμική ως αξιόπιστη επιστημονική μέθοδο ήταν αυτό που εξέδωσε το 1852 ο Αμερικανός ιατρός James W. Redfield με τίτλο: Συγκριτική Φυσιογνωμική ή οι Ομοιότητες μεταξύ των Ανθρώπων και των Ζώων.

Στο βιβλίο αυτό, του οποίου παρουσιάζουμε αποσπάσματα, επιχειρείται η συσχέτιση μεταξύ των χαρακτηριστικών του ανθρώπινου προσώπου με αυτό των ζώων, αλλά με έναν ιδιαίτερο τρόπο· κάθε έθνος ή εθνοτική ομάδα συσχετίζεται με ένα ορισμένο ζώο, σύμφωνα με την ιεραρχία της ισχύος της και τα ρατσιστικά στερεότυπα της εποχής και του αποικιοκρατικού κόσμου της.

Έτσι, οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Γερμανοί συσχετίζονται με τις αρκούδες, τους ταύρους και τα λιοντάρια αντίστοιχα, ενώ οι Ιταλοί με τα άλογα, οι Τούρκοι με τις γαλοπούλες, οι Έλληνες με τα πρόβατα, οι Άραβες με τις καμήλες και οι Μαύροι με τα ψάρια ή τους ελέφαντες!! Συνέχεια ανάγνωσης «Φυσιογνωμική: Μια ψευδοεπιστήμη που εξάπτει τη φαντασία.»