Οι θαμώνες της σιωπής

Εκδόθηκε το 1907 έφερε τον τίτλο: «Οι θαμώνες της σιωπής» και σε αυτό ο συγγραφέας του Charles G.D. Roberts (1860-1943), Καναδός ποιητής, πεζογράφος, αλλά και μελετητής της Φυσικής Ιστορίας, εξέθεσε στα μάτια του αναγνώστη του στιγμιότυπα της Άγριας Ζωής, με σεβασμό στην επιστημονική ακρίβεια, αλλά και με την ενσυναίσθηση ενός λογοτέχνη που μεγιστοποιεί το δράμα της επιβίωσης, τοποθετώντας το σε ένα υποβλητικό και σιωπηρό κόσμο, στον οποίο κάθε ενέργεια για την εξασφάλιση της τροφής ή την αποφυγή της σύλληψης παίρνει συνταρακτικές διαστάσεις.

To βιβλίο, κοσμείτο από 50 περίπου εικόνες που φιλοτεχνήθηκαν από έναν σημαντικό Αμερικανό εικονογράφο της Άγριας Ζωής, τον  Charles Livingston Bull (1874-1932). Ανατρέχοντας στις εικόνες που αναρτήσαμε θα διαπιστώσετε πως τόσο στα σκίτσα του με μελάνι (τα περισσότερα), όσο και στις έγχρωμες υδατογραφίες του, η απλή και επηρεασμένη από την Ιαπωνική τεχνοτροπία γραμμή, συνοδεύει με την ακρίβεια, αλλά και τη δραματικότητά της, το κείμενο για το οποίο σύρθηκε…

Ο σύνδεσμος προς το βιβλίο από εδώ

Συνέχεια ανάγνωσης «Οι θαμώνες της σιωπής»

Βρείτε το λάθος…

Το παιχνίδι ονομαζόταν find the fault, δηλαδή: βρείτε το λάθος, ήταν προϊόν του Βρετανικού οίκου Dennis– μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες γραφικών τεχνών που εξειδικευόταν στην παραγωγή  card postal και επιτραπεζίων παιχνιδιών ως και τα μέσα του 20ου αιώνα-και ήταν πολύ δημοφιλές τη δεκαετία του 30 ως παιχνίδι κοινωνικών συγκεντρώσεων μικρών αλλά και μεγάλων.

Η ιδέα του παιχνιδιού ήταν απλή. Οι οικοδεσπότες τοποθετούσαν σε ένα τραπέζι μια σειρά από κάρτες των οποίων η εικόνα είχε κάποιο λογικό ή πραγματολογικό σφάλμα. Οι επισκέπτες αφού παρατηρούσαν για το ίδιο χρονικό διάστημα τις κάρτες, έπρεπε να εντοπίσουν και να σημειώσουν το σφάλμα της κάθε εικόνας σε μια ειδική καρτέλλα, με την οποία είχαν εφοδιαστεί. Στο τέλος   ο νικητής, δηλαδή το μέλος της ομηγύρεως που είχε καταγράψει τα περισσότερα σφάλματα,  λάμβανε ως έπαθλο ένα  δώρο που είχαν αθλοθετήσει οι οικοδεσπότες. 

O οίκος είχε εκδώσει διάφορες σειρές με θέματα παρμένα από το φυσικό περιβάλλον, τα ζώα, τις μεταφορές, τη γεωγραφία ή τα αξιοθέατα διαφόρων τόπων. Εμείς σας παρουσιάζουμε τη σειρά που αφορούσε στην εξοχή.

Δείτε λοιπόν τις κάρτες (τοποθετώντας τον δείκτη του ποντικιού σας στο δεξιό τμήμα κάθε εικόνας, ώστε να εμφανιστεί το ένα βελάκι), προσπαθήστε να εντοπίσετε το λάθος κάθε εικόνας και αν θέλετε να ελέγξετε τις επιδόσεις σας, πηγαίνετε στην τελευταία εικόνα, στην οποία παρέχεται το κλειδί με τις σωστές υποδείξεις.  Καλή διασκέδαση λοιπόν!

findfault b boite

Ένα στιγμιότυπο από την οικογενειακή ζωή του T. H. Morgan

Σε μια από τις τυχαίες αναζητήσεις μας στο διαδίκτυο, πέσαμε πάνω σε ένα εξαιρετικής ποιότητας φιλμάκι στο οποίο αποτυπώνεται ένα στιγμιότυπο από την οικογενειακή  ζωή του T.H.Morgan.

Ατυχώς το βίντεο δεν συνοδεύεται από πρόσθετες πληροφορίες που να μας αποσαφηνίζουν την περίσταση και τα άτομα τα οποία συμμετέχουν.
Μόνο η πινακίδα που κρατά το κοριτσάκι στην αρχή του φιλμ (εγγονή του Morgan;) μας ενημερώνει για την χρονολογία στην οποία γυρίστηκε το φιλμ. Ήταν Μάιος του 1934, όταν δηλαδή ο Morgan ήταν 68 χρονών.

Το στιγμιότυπο απαθανατίζει (πάλι με κάθε επιφύλαξη) έναν τρυφερό και κεφάτο παππού που ασχολείται με τα εγγόνια του.
Δείτε το. Είναι ένα κάποιο δείγμα του ανθρώπου πίσω από τον εμβληματικό επιστήμονα…

Οι πρώτες σελίδες του άλμπουμ της ζωής μας και ο φωτογράφος τους

Και τι επιθυμείτε να κάνετε αγαπητέ μου, ρώτησε ένα πρωινό του 1955, ο διευθυντής εκδόσεως του περιοδικού Life, τον νεαρό Σουηδό φωτογράφο που στεκόταν απέναντί του.

Θέλω να φωτογραφήσω για λογαριασμό του περιοδικού σας, όλη τη διαδικασία της ανθρώπινης αναπαραγωγής από τη γονιμοποίηση ενός ωαρίου, ως τη γέννηση. Ο έμπειρος διευθυντής δεν μπόρεσε να μη χαμογελάσει από την αφέλεια του νεαρού πως θα μπορούσε να επιτύχει κάτι που ως τότε θεωρείτο αδύνατο. Όμως ο νεαρός δεν του άφησε πολλά περιθώρια, λέγοντάς του: Όταν τελειώσω την ιστορία θα σας τη φέρω. Και τότε θα μιλήσουμε.

Ο νεαρός λοιπόν που ονομαζόταν Lennart Nilsson τήρησε την υπόσχεσή του και μια δεκαετία αργότερα-γιατί τόσο του πήρε να ολοκληρώσει το φιλόδοξο εγχείρημα- πετώντας από την Στοκχόλμη στη Νέα Υόρκη, έφερνε μαζί του μια σειρά φωτογραφιών που παρουσίαζαν καρέ-καρέ, όλα τα στάδια από τη γονιμοποίηση του ζυγωτού, ως τον 7ο μήνα της κυήσεως.

Το περιοδικό δημοσίευσε την εργασία του Nilsson τον Απρίλιο του 1965  με τίτλο: Το δράμα της ζωής πριν τη γέννηση, και το τεύχος με την αναγνωρίσιμη εικόνα ενός εμβρύου 18 εβδομάδων στο εξώφυλλό του, πούλησε 8 εκατομμύρια αντιτύπων σε όλον τον κόσμο. Συνέχεια ανάγνωσης «Οι πρώτες σελίδες του άλμπουμ της ζωής μας και ο φωτογράφος τους»

Ζοο

Στο γοργό χρόνο του διαδικτύου, 11 λεπτά δεν είναι λίγα. Αν τα διαθέσετε όμως για την παρακολούθηση της ταινίας μικρού μήκους που σας προτείνουμε θα αποζημιωθείτε πλήρως. Πρόκειται για μια ταινία την οποία γύρισε το 1961 στον Ζωολογικό Κήπο του Άμστερνταμ ο Bert Haanstra, ένας προικισμένος Ολλανδός σκηνοθέτης που είχε βραβευθεί το 1958 με Oscar  για ταινία μικρού μήκους  (Glass).

Η ταινία που φέρει τον τίτλο «ΖΟΟ» αν και βουβή, είναι εύγλωττη στην παρουσίαση της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στους κατοίκους του Ζωολογικού Κήπου και τους κυριακάτικους επισκέπτες του. Ο σκηνοθέτης τοποθετώντας την κρυφή κάμερα του πότε από τη μια πλευρά των κάγκελων και πότε από την άλλη, καταγράφει τις αντιδράσεις των ζώων και των επισκεπτών τους και κάνει τον θεατή να αναρωτιέται ποιος πράγματι είναι το έκθεμα και ποιος ο παρατηρητής.

Ιδιαίτερη όμως μνεία αξίζει και στη μουσική που συνέθεσε για την ταινία ο Pim Jacobs. Μια μουσική όμορφη που σχολιάζει ειρωνικά και με υπαινικτικό τρόπο, τα ήθη των εναλλασσόμενων υποκειμένων και αντικειμένων της ταινίας. 

Τα εξώφυλλα ενός σημαντικού περιοδικού Κυτταρικής και Μοριακής Βιολογίας

Μπορεί μια παραδοσιακή τεχνοτροπία να αποδώσει σύγχρονα θέματα και μάλιστα από την αιχμή της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας; Μπορεί! Και το αποδεικνύει το επίσημο περιοδικό της Εταιρείας Μοριακής Βιολογίας της Ιαπωνίας, το Genes to Cells, το οποίο εκτός από τη σημαντική αρθρογραφία και τον υψηλό impact factor του, πιστώνεται τα πανέμορφα και αμιγώς ιαπωνικά εξώφυλλά με θέματα αντλημένα από τη Μοριακή και Κυτταρική Βιολογία.

Κοιτάζοντας τα εξώφυλλα αυτά δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοθαυμάσει· τις λιτές και κομψές  γιαπωνέζικες γραμμές τους ή τον ευρηματικό τρόπο με τον οποίο  δύο μονοζυγωτικές γκέισες, η εικόνα ενός δρόμου με ανθρώπους που σκιάζονται από ομπρέλες, ή μια παραδοσιακή τεχνική επεξεργασίας του μεταξιού για τα κιμονό, παραπέμπουν σε γνωστά βιολογικά αντικείμενα όπως  αντίστοιχα, ο ρόλος του επιγενώματος στην ανάπτυξη της προσωπικότητας, τα νουκλεοσώματα , ή τα πολυσώματα;

(Αριστερά) Ως μονοζυγωτικές δίδυμες είναι ίδιες οι δύο αδελφές. Όμως το ντύσιμό τους μαρτυρά διαφορετικό γούστο, κάτι που μπορεί να αντανακλά τη διαφορετική δράση του επιγενώματός τους (Δεξιά) Μια ευφυής και καλαίσθητη αναπαράσταση των νουκλεοσωμάτων με τις περιελιγμένες, δίκην DNA, κορδέλες, γύρω από την ομπρέλα-που συνθέτουν οι ιστόνες…
To Yuzen Nagashi ήταν μια παραδοσιακή τεχνική κατά την επεξεργασία του μεταξένιου υφάσματος των κιμονό, όπου οι υφαντουργοί το έπλεναν στον ποταμό Kiryu, προκειμένου να απομακρύνουν την πάστα και το επιπλέον χρώμα που είχε χρησιμοποιηθεί κατά τη βαφή του. Στην εικόνα το ύφασμα είναι τόσο μεγαλύτερο, όσο η βάρκα είναι περισσότερο απομακρυσμένη από την όχθη του ποταμού, όπως και το πολυπεπτίδιο είναι τόσο μεγαλύτερο στο πολύσωμα, όσο το ριβόσωμα που το συνθέτει, είναι περισσότερο απομακρυσμένο από το 5΄άκρο του mRNA.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα εξώφυλλα ενός σημαντικού περιοδικού Κυτταρικής και Μοριακής Βιολογίας»