Ο Γέρος και η Θάλασσα

Του πήρε δυόμισι χρόνια να ζωγραφίσει με τις άκρες των δακτύλων του, τις περισσότερες από 29.000 γυάλινες πλάκες που στη συνέχεια συντέθηκαν στη μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων «Ο Γέρος και η Θάλασσα«, με την οποία συνόψισε το ομώνυμο κλασσικό έργο του Hemingway.  Το αποτέλεσμα όμως ήταν τόσο θαυμαστό, ώστε το 2.000 να αποσπάσει το βραβείο της Ακαδημίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, μαζί με δεκάδες άλλες διεθνείς διακρίσεις.

Αναφερόμαστε στον Aleksandr Konstantinovich Petrov, έναν Ρώσσο ζωγράφο και σχεδιαστή κινουμένων σχεδίων ο οποίος στα έργα του, υιοθετεί ένα ρεαλιστικό στυλ για να αναπαραστήσει τους ήρωές του, αλλά ταυτόχρονα ανάερο και ποιητικό, που μαγεύει τον θεατή.

Αναρτούμε λοιπόν την εξαιρετική αυτή ταινία που παρουσιάζει σχεδόν σελίδα, σελίδα τη μικρή νουβέλα του Hemingway με την ιστορία του γέρο, ας μας επιτραπεί η έκφραση, γκαντέμη ψαρά, του Santiago, ο οποίος μετά από 84 ώρες στη θάλασσα, επιστρέφει με το απομεινάρι του ψαριού, που με τόσο κόπο ψάρεψε, έναν λευκό σκελετό φαγωμένο από τους καρχαρίες.

Δείτε το φιλμάκι. Θα θυμηθείτε τον μικρό βοηθό του Santiago, τον Manolin που οι γονείς του τού απαγόρευσαν να ξαναβγεί στη θάλασσα με τον άτυχο γερο-ψαρά, τον αγώνα και την αγωνία  του Santiago που συμπυκνώθηκε στο μνημειώδες απόφθεγμα του Hemingway, από το ίδιο βιβλίο επίσης: Ο άνθρωπος μπορεί να νικηθεί, αλλά δεν καταστρέφεται…

Η ταινία δεν έχει ελληνικό υποτιτλισμό. Ωστόσο τα Αγγλικά της είναι βατά, και οι εικόνες της, έστω και από μόνες της, είναι όμορφες και εύγλωττες.

Η εκδίκηση του κάμεραμαν…

Θα θυμάστε τις ταινίες με κινούμενες μαριονέτες-συνήθως ανατολικής προελεύσεως- που στη δεκαετία του 80 πρόβαλλε η κρατική τηλεόραση; Αυτές λοιπόν οι ταινίες είναι κατασκευασμένες με μια τεχνική, που επενόησε και ανέπτυξε Wladyslaw Starewicz, ένας σημαντικός Ρώσσος κινηματογραφιστής, αλλά και βιολόγος, τη δεκαετία του 1910.

Η τεχνική, που στην ορολογία της δημιουργίας κινουμένων σχεδίων, είναι γνωστή ως stop-motion, συνίσταται στη διαδοχική λήψη φωτογραφικών στιγμιοτύπων με μαριονέτες και στη συνέχεια στη σύνθεσή τους σε ταινία.
Μόνο που ο Wladyslaw Starewicz, αντί για μαριονέτες-κατασκευασμένες από πανί, πλαστελίνη, ή πηλό- χρησιμοποίησε νεκρά έντομα, των οποίων τα πόδια είχε αντικαταστήσει με λεπτά σύρματα στερεωμένα με βουλοκέρι στο θώρακα και στην κοιλιά. Ακόμη περισσότερο κατέστησε τα έντομα αυτά πρωταγωνιστές των ταινιών του, οι οποίες αν και θεωρούνταν εκπαιδευτικού αντικειμένου- άλλωστε ο Starewicz είχε διατελέσει διευθυντής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Kaunas, στη Λιθουανία- αφηγούνταν αλλόκοτες ιστορίες, που ποτέ πριν αλλά και μετά, δεν διανοήθηκε κανείς να σκαρώσει.

Σε μια από αυτές που τιτλοφορείται: «Η εκδίκηση του κάμεραμαν» και γυρίστηκε το 1912 από την κινηματογραφική εταιρεία Κhanzankov, πραγματεύεται … τη ζήλεια και την απιστία στον κόσμο των εντόμων! Συνέχεια ανάγνωσης «Η εκδίκηση του κάμεραμαν…»