Η κυρία «με τας καμήλους»

Το έναυσμα για τη σύνταξη του άρθρου ήταν μια ταινία που είδαμε στο Youtube, με τον ελληνικό τίτλο «Διασχίζοντας την έρημο» (αγγλόφωνος τίτλος Tracks). Η ταινία που προβλήθηκε το 2013 παρουσιάζει την πραγματική ιστορία μιας νεαρής Αυστραλίδας, της  Robyn Davidson, η οποία αποφάσισε να διασχίσει την έρημο των 2.700 χιλιομέτρων που χωρίζει το Alice Springs, από τα παράλια της Αυστραλίας στον Ινδικό ωκεανό, έχοντας ως συντροφιά τις 4 καμήλες της, και τον σκύλο της.

Η επιχείρηση χρηματοδοτήθηκε από το National Geographic που επέβαλε, όπως θα διαπιστώσετε βλέποντας την ταινία, την περιστασιακή παρουσία ενός φωτορεπόρτερ προκειμένου να καταγράφει στιγμιότυπα της επικής περιπέτειας.

Ομολογούμε ότι ένας από τους λόγους που μας παρεκίνησε να την δούμε, εκτός από το ότι είναι πράγματι ενδιαφέρουσα, η προβαλλόμενη κόπια είναι ποιοτική και σε πολύ καλή απόδοση στα ελληνικά, ήταν ότι αγνοούσαμε πλήρως πως στην Αυστραλία υπάρχουν καμήλες.

Αναζητώντας σχετικές πληροφορίες βρήκαμε ότι στις αρχές του 19ου αιώνα έγινε εκτεταμένη εισαγωγή καμήλων, από την Αραβία, την Ινδία και το Αφγανιστάν, ως ζώων που θα μπορούσαν να συμβάλουν στις αντίξοες συνθήκες τις ερήμου, στις μεταφορές και στα βαρέα κατασκευαστικά έργα που απαιτούσε ο εποικισμός των Κεντρικών και Δυτικών περιοχών της ηπείρου. Μετά την έλευση όμως του κινητήρα εσωτερικής καύσης βαθμιαία εγκαταλείπονταν από τους ιδιοκτήτες τους, ώστε σήμερα, ελλείψει ανταγωνιστή, τα δύο είδη καμήλας (δρομάδες και βακτριανές) να συγκροτούν τον μεγαλύτερο ελεύθερο πληθυσμό καμήλων παγκοσμίως (750.000)!

Ο ανεξέλεγκτος αυτός πληθυσμός έχει καταστεί μια σημαντική περιβαλλοντική απειλή, διότι απομυζά τους φυσικούς πόρους (φυτά και νερό) κατά τη διάρκεια των ξηρών μηνών και καταστρέφει τις τεχνητές υποδομές (βρύσες, αντλιοστάσια, φράκτες), ώστε η Αυστραλιανή κυβέρνηση να έχει αναπτύξει προγράμματα για τον περιορισμό του.

Δείτε όμως την ταινία. Θα σας αρέσει.

Η ιεροτελεστία της άνοιξης

Δεν έπρεπε να αψηφήσουν μόνο την αυστηρή σύσταση του φιλολόγου, που τους απέτρεπε να δουν την «χαζοαμερικάνικη ταινία κινουμένων σχεδίων». Έπρεπε και να μαζέψουν δραχμή, δραχμή τα χρήματα του εισιτηρίου για να βρεθούν επιτέλους αυτό το σαββατόβραδο του 1969 απέναντι από την οθόνη του κινηματογράφου, που είχε αρχίσει ήδη να μαγεύει τους ίδιους, αλλά και την γκρίζα εφηβεία της γενιάς τους, με τα έγχρωμα σχέδια του Disney και με μια μουσική επένδυση, που όμοιά της δεν είχαν ακούσει ποτέ πριν.

Η ταινία ήταν η Φαντασία και η εκδοχή που εκτυλισσόταν στην οθόνη ήταν η 6η από μια σειρά διαδοχικών εκδοχών της, μέσα από τις οποίες ανεδείχθη ως μια από τις δημοφιλέστερες ταινίες κινουμένων σχεδίων και ως ένα σημαντικό δείγμα συνέργειας της τέχνης του κινηματογράφου και της επιστήμης. Η Φαντασία, που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1940, αποτελείται από 8 μέρη, όλα επενδεδυμένα μουσικά με έργα του κλασσικού ρεπερτορίου (Johann Sebastian BachPyotr Ilyich Tchaikovsky, Franz Schubert, Ludwig van Beethoven, Mussorgsky) από τα οποία ένα, που είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια, συνετέθη το 1913 από τον Igor Stravinsky και έφερε τον τίτλο: Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης.

Αυτό λοιπόν το έργο, επέλεξε ο Walt Disney για να επενδύσει μουσικά το 4ο μέρος της ταινίας τους, που παρουσίαζε κάτι πρωτόγνωρο στα μάτια των θεατών· τη δημιουργία των πλανητών, την εμφάνιση της ζωής στη Γη, την εξέλιξή της και την ακμή και το τέλος της εποχής των δεινοσαύρων. Και για να εξασφαλίσει την επιστημονική ακρίβεια,  προσέφυγε στις υπηρεσίες δύο επιστημόνων. Του Edwin Hubble, του αστρονόμου που πιστώνεται την ανακάλυψη πως το Σύμπαν διαστέλλεται και του Julian Huxley, του βιολόγου, που συνέβαλε στην ανάπτυξη της Συνθετικής Θεωρίας με την οποία η εξελικτική βιολογία απέκτησε μια νέα πνοή.

Και πράγματι το 4ο μέρος της ταινίας, στον αρχικό του σχεδιασμό συμπεριελάμβανε στην ακολουθία των δραματικών γεγονότων που συνέβησαν στον πλανήτη την εξέλιξη των θηλαστικών και την θριαμβική έλευση του ανθρώπου και του πολιτισμού του. Ο Disney όμως που απεδείχθη τόσο διορατικός, όταν προσέθετε στην ταινία του σύγχρονα στοιχεία της επιστημονικής έρευνας από την Αστρονομία και την Εξελικτική Βιολογία, δήλιασε μπροστά στο ενδεχόμενο μια πολυέξοδη παραγωγή να οδηγηθεί σε οικονομικό ναυάγιο, εξαιτίας του μποϋκοτάζ με το οποίο θα την αντιμετώπιζαν οι δημιουργιστές.

Έτσι ζήτησε να απαλειφθεί από την ταινία η εξέλιξη του ανθρώπου, αλλά και η δημιουργία του πρώτου εμβίου όντος από την άβια ύλη. Και χωρίς όμως αυτά τα σημαντικά γεγονότα το μήνυμα της εξέλιξης που εξέπεμπε η ταινία ήταν τόσο σαφές, ώστε το συγκεκριμένο απόσπασμά της να ενταχθεί στο εκπαιδευτικό εποπτικό υλικό για την προώθηση της ιδέας της εξέλιξης στα Αμερικανικά σχολεία για πολλές δεκαετίες.

Δείτε λοιπόν τα αποσπάσματα της ταινίας που βρήκαμε στο διαδίκτυο, χαρείτε τη μουσική της και τις σκηνές που παρουσιάζουν τη μετάβαση από τον Γαλαξία στον ηφαιστειώδη πλανήτη, την εμφάνιση της ζωής στην αρχέγονη θάλασσα, τις δραματικές προσπάθειές της να αναπαραχθεί και να επιβιώσει, την εμφάνιση των ψαριών, την έλευση της ζωής στην ξηρά και τέλος την ακμή και την εξάλειψη των μεγαλειωδών δεινοσαύρων, που μόνο σε αυτούς η ταινία αφιερώνει ένα  μεγάλο μέρος και περισσότερους από 20 χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων, έναν για κάθε ξεχωριστό είδος τους.

Για την σύνταξη του άρθρου αξιοποιήθηκαν οι ακόλουθες πηγές:

Ζοο

Στο γοργό χρόνο του διαδικτύου, 11 λεπτά δεν είναι λίγα. Αν τα διαθέσετε όμως για την παρακολούθηση της ταινίας μικρού μήκους που σας προτείνουμε θα αποζημιωθείτε πλήρως. Πρόκειται για μια ταινία την οποία γύρισε το 1961 στον Ζωολογικό Κήπο του Άμστερνταμ ο Bert Haanstra, ένας προικισμένος Ολλανδός σκηνοθέτης που είχε βραβευθεί το 1958 με Oscar  για ταινία μικρού μήκους  (Glass).

Η ταινία που φέρει τον τίτλο «ΖΟΟ» αν και βουβή, είναι εύγλωττη στην παρουσίαση της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στους κατοίκους του Ζωολογικού Κήπου και τους κυριακάτικους επισκέπτες του. Ο σκηνοθέτης τοποθετώντας την κρυφή κάμερα του πότε από τη μια πλευρά των κάγκελων και πότε από την άλλη, καταγράφει τις αντιδράσεις των ζώων και των επισκεπτών τους και κάνει τον θεατή να αναρωτιέται ποιος πράγματι είναι το έκθεμα και ποιος ο παρατηρητής.

Ιδιαίτερη όμως μνεία αξίζει και στη μουσική που συνέθεσε για την ταινία ο Pim Jacobs. Μια μουσική όμορφη που σχολιάζει ειρωνικά και με υπαινικτικό τρόπο, τα ήθη των εναλλασσόμενων υποκειμένων και αντικειμένων της ταινίας. 

Hatari!

Πολλοί από τους νεώτερους αναγνώστες ακόμη και αν δεν έχουν δει το Hatari, την ταινία που έχει χαρακτηριστεί ως η αληθοφανέστερη και συναρπαστικότερη ταινία για την Αφρική, δεν μπορεί, θα έχουν ακούσει το χαριτωμένο κομμάτι που έγραψε ο Henry Manchini με τίτλο: Baby Elephant Walk, για να συνοδεύσει το αδέξιο βάδισμα ενός μικρού ελέφαντα που εμφανίζεται σε μια από τις πλέον γνωστές σκηνές της.

Αυτή λοιπόν η ταινία που γύρισε πριν 55  χρόνια ο Haward Hawks,  είχε ως θέμα της την ιστορία μιας ομάδας κυνηγών που συνελάμβαναν άγρια ζώα με σκοπό την πώλησή τους στους Ζωολογικούς Κήπους και μιας φωτορεπόρτερ η οποία εντάχθηκε στην ομάδα τους για να απαθανατίσει στιγμιότυπα της δράσης της ομάδας, για λογαριασμό ενός Ζωολογικού Κήπου.  Ο επικεφαλής της ομάδας Sean Mercer, (John Wayne), στην αρχή της ταινίας παρουσιάζεται επιφυλακτικός για την εισβολή στον ανδρικό κόσμο των κυνηγών του της φωτορεπόρτερ Dallas, (Elsa Martinelli). Μετά όμως από 159 min! πυκνού κινηματογραφικού χρόνου με επικίνδυνες σκηνές στις οποίες οι ηθοποιοί αντουμπλάριστοι, εμπλέκονται στο κυνήγι των άγριων ζώων (Hatari άλλωστε στα Σουαχίλι σημαίνει κίνδυνος), υποκύπτει στα θέλγητρά της και την παντρεύεται. Συνέχεια ανάγνωσης «Hatari!»