Ο μαγευτικός κόσμος του Walter Crane

Walter Crane (1845-1915), ήταν ένας Άγγλος εικονογράφος που αν και γνωστός κυρίως για τις εικονογραφήσεις παιδικών βιβλίων, επηρέασε την διακοσμητική τέχνη του καιρού του, ως εκπρόσωπος του καλλιτεχνικού κινήματος Art Nouveau στη Βρετανία.

Οι εικόνες του, που χαρακτηρίζονται από  ζωντάνια και φωτεινά χρώματα, είναι ποιητικές,  εκπλήττουν με την ευφάνταστη και συχνά σουρεαλιστική σύλληψή τους και είναι επηρεασμένες από την εργασία των χαρακτών του μεσαίωνα, αλλά και την γιαπωνέζικη τέχνη, με τις κομψές γραμμές, την απουσία προοπτικής και την άφθονη αξιοποίηση διακοσμητικών στοιχείων.

Μεταξύ των βιβλίων που  εικονογράφησε εξέχουσα θέση κατέχει η Flora Fantasy in an old English garden (η Ανθική Φαντασία σε έναν παλαιό Αγγλικό κήπο) που εκδόθηκε το 1899.

Στις εικόνες του βιβλίου αυτού- ένα από τα 50 βιβλία για παιδιά που δημοσίευσε- παρουσιάζονται τα φυτά που μπορεί να συναντήσει κανείς σε έναν αγγλικό κήπο, συνοδευμένα από μικρά ποιήματα που είχε συγγράψει ο ίδιος.

Το βιβλίο αρχίζει με την εικόνα του ίδιου του καλλιτέχνη να ακουμπά στον κορμό ενός δένδρου ονειρευόμενος «έναν παλιό εγγλέζικο κήπο, στον οποίο τα φυτά έχουν ονόματα ανθρώπων και μοιάζουν με ιππότες και αρχόντισσες»

συνεχίζει με την εικόνα μιας νεράιδας, που τον καλωσορίζει στον φανταστικό κήπο που πρόκειται να περιηγηθεί,

και τελειώνει με την εικόνα των δυό τους να πίνουν ευχόμενοι μια επόμενη χαρούμενη συνάντηση.

Στις σελίδες που ακολουθούν τα φυτά του κήπου άλλοτε παρουσιάζονται με τη φυσική μορφή τους, και άλλοτε ανθρωποποιημένα, φορώντας περίτεχνα κοστούμια, εμπνευσμένα από τα πέταλά τους, τα φύλλα τους και τους έλικές τους. Φυσικά, οι εικόνες αυτές, αν και δεν είναι κλασικές εικόνες βοτανικής, απηχούν την ακριβή γνώση που είχε ο καλλιτέχνης για τον φυτικό κόσμο.

Θαυμάστε λοιπόν μερικές από τις εικόνες αυτού του εξαιρετικού εικαστικού και ποιητικού έργου που παραθέτουμε, και αν το επιθυμείτε «κατεβάστε» και τυπώστε ακόμη για την απόλαυσή σας, όσες σας αρέσουν, από  εδώ.

 





Οι ζωγραφιές της Επινάλ

Στη γαλλική γλώσσα η έκφραση Image dÉpinal σημαίνει τη «μαγική εικόνα», την απλοϊκή αναπαράσταση που παρουσιάζει με ελκυστικό τρόπο μια ωραιοποιημένη πραγματικότητα.

Η έκφραση αυτή έλκει την καταγωγή της από την καλλιτεχνική παραγωγή μιας μεγάλης σειράς εικονογράφων, λιθογράφων και τυπογράφων,  οι οποίοι από την έναρξη της Γαλλικής Επαναστάσεως, ως και τον 19ο αιώνα δημιούργησαν στην πόλη Επινάλ, μια σχολή λαϊκής εικονογραφίας που απεικόνιζε θρησκευτικά θέματα, θέματα παρμένα από την ιστορία του Γαλλικού έθνους, παραμύθια, στιγμιότυπα της καθημερινότητας αλλά και ζώα, φυτά, όπως επίσης και σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα.

Το χαρακτηριστικό των εικόνων που παρήγαγε η σχολή αυτή, ιδρυτής της οποίας ήταν ο εικονογράφος και τυπογράφος Jean-Charles Pellerin, ήταν τα φωτεινά, ελκυστικά χρώματα και η απλή γραμμή που έκανε κατανοητό το μήνυμα που μετέφεραν. Οι εικόνες αυτές που πωλούνταν από πλανόδιους πωλητές και γνώρισαν μεγάλη ακμή κατά τον 19ο αιώνα, επηρέασαν την γαλλική, αλλά και ευρωπαϊκή  εικονογραφία, θεωρούνται αναπόσπαστο μέρος του  γαλλικού εικαστικού πολιτισμού.

Παρουσιάζουμε λοιπόν μερικές από τις εικόνες της εκπληκτικής αυτής σχολής που αφορούν στον φυσικό κόσμο, παροτρύνοντας τον αναγνώστη να επισκεφθεί τους συνδέσμους που επισυνάπτουμε, για να θαυμάσει τις όμορφες ζωγραφιές, και για να πειστεί πως η κάπως απαξιωτική σύγχρονη γαλλική έκφραση, αδικεί την ομορφιά τους, τη ζωντάνια τους και το μορφωτικό περιεχόμενο που παρείχαν.










H τέχνη της απεικόνισης των ζώων

Η τέχνη της απεικόνισης των ζώων είναι ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1912 από τον εκδοτικό οίκο F. Warne στο Λονδίνο. Το βιβλίο περιέχει 50 μελέτες της άγριας ζωής που φιλοτέχνησε ο Friedrich Wilhelm Kuhnertένας σπουδαίος Γερμανός ζωγράφος, εικονογράφος και συγγραφέας,  o oποίος ειδικευόταν στην απεικόνιση της άγριας ζωής.

O Kuhnert σε αντίθεση με τους συγχρόνους του καλλιτέχνες δεν ζωγράφιζε τα ζώα επισκεπτόμενος ζωολογικούς κήπους, αλλά στο φυσικό περιβάλλον τους, διότι ενδιαφερόταν τα έργα του (ακουαρέλες, ελαιογραφίες, χαρακτική) να αποσπούν και να αναδεικνύουν, τις συνήθειες των ζώων, τον αγώνα τους για την επιβίωση και ό,τι γενικά θεωρούσε ως «ουσία της άγριας ζωής» ιδιαίτερα μάλιστα στην Αφρικανική Ήπειρο, την οποία λάτρευε.

Το αγαπημένο θέμα του ήταν ο Αφρικανικός λέοντας τον οποίο έχει απαθανατίσει σε πολλούς πίνακές του, ενώ το πιο δυνατό σημείο της δεξιοτεχνίας του, θεωρείται η απόδοση των αποχρώσεων στο τρίχωμα και στο πτέρωμα των ζώων, καθώς και η ικανότητά του να δημιουργεί ένα σκηνικό άγριας ζωής που μάγευε τον θεατή των έργων του.

 Οι εκπληκτικοί πίνακες του έργου συνοδεύονται από κείμενο για κάθε ένα από τα απεικονιζόμενα ζώα, το οποίο συνέταξε ο Richard Lydekker  ένας φημισμένος στην εποχή του φυσιοδίφης και συγγραφέας δεκάδων βιβλίων Φυσικής Ιστορίας.

Δείτε λοιπόν μερικές από τις όμορφες εικόνες του βιβλίου, που μπορείτε να το δείτε και να το κατεβάσετε από εδώ.


Continue reading «H τέχνη της απεικόνισης των ζώων»

Οι περιπέτειες ενός κόκκου σκόνης

Το 1922 ο Hallam Hawksworth-ψευδώνυμο του εκδότη εφημερίδων και καθηγητή Francis Blake Atkinson-εξέδωσε στον εκδοτικό οίκο Charles Scribner’s and sons ένα βιβλίο που έφερε τον τίτλο: Οι περιπέτειες ενός κόκκου σκόνης.

Το βιβλίο χρησιμοποιώντας με πολύ ευφάνταστο τρόπο ένα μείγμα λαϊκών παραμυθιών, δεδομένων που είχαν αντληθεί από την επιστήμη της εποχής και εικόνων, επιχειρούσε να μυήσει τους νεαρούς αναγνώστες στα θαύματα του φυσικού κόσμου, δίνοντας φωνή και υπόσταση σε καθένα από αντικείμενα που διερευνούσε, κυρίως όμως στον αφηγητή του, που δεν είναι άλλος από ένας κόκκος σκόνης.

Έτσι στον πρόλογό του βιβλίου του ο συγγραφέας αφήνει τον αφηγητή του να αυτοπαρουσιαστεί λέγοντας:

«Δεν θέλω να πιστέψετε πως είμαι καυχησιάρης. Πιστεύω όμως πως είμαι ένας από τους μεγαλύτερους ταξιδιώτες που υπήρξαν ποτέ. Κι αν κάποιος, ζωντανός ή νεκρός, έχει επισκεφθεί από περισσότερα μέρη απ’ όσα επισκέφθηκα εγώ, θα ήθελα παρακαλώ να μου το πείτε. Και τα λέω αυτά, όχι μόνο διότι βρέθηκα σε όλους τους τόπους και έλαβα μέρος σε όλες τις διαδικασίες που περιγράφονται στο βιβλίο αυτό. Όχι δεν θέλω να πω αυτό. Θέλω όμως να σας παρακαλέσω να θυμηθείτε πόσο ζει ένας κόκκος σκόνης και επίσης να αναλογιστείτε με πόσους άλλους κόκκους σκόνης, πολύπειρους ταξιδευτές όπως ο ίδιος, συναντήθηκε και αναμίχθηκε στο διάβα της ζωής του«.

και καταλήγει με την παράθεση ενός συγκινητικού δίστιχου του Πέρση μαθηματικού, αστρονόμου, φιλοσόφου και ποιητή του 11ου αιώνα, Ομάρ Καγιάμ στο οποίο λέει:

Η ίδια η σκόνη που στροβιλίζεται κατά μήκος του δρόμου κάποτε ψιθύρισε στην αγάπη της πως η ζωή είναι γλυκιά.

Δείτε λοιπόν μερικές αντιπροσωπευτικές εικόνες του βιβλίου αυτού και ευχηθείτε, όπως συντάκτης των γραμμών αυτών, κάποτε το βιβλίο αυτό να το δούμε μεταφρασμένο και στη γλώσσα μας. O σύνδεσμος προς το εξαιρετικό βιβλίο από εδώ.


Continue reading «Οι περιπέτειες ενός κόκκου σκόνης»

Ιστορίες…Φυσικής Ιστορίας

Από τις αναζητήσεις μας στο διαδίκτυο συχνά πέφτουμε πάνω σε εκδόσεις, ξένων εκδοτικών οίκων με τις οποίες οι μαθητές των μικρότερων σχολικών βαθμίδων, κυρίως, γνωρίζουν τα ζώα και τα φυτά της πατρίδας τους.

Τότε είναι που θυμόμαστε τα δικά μας  χρόνια στο δημοτικό με τα βιβλία Φυσικής Ιστορίας, αλλά και τα Αναγνωστικά  που παρουσίαζαν τα ζώα και τα φυτά της Ελλάδας, είτε αποτελούσαν μέρος του φυσικού περιβάλλοντός της, είτε είχαν ενδιαφέρον για την αγροτική οικονομία της εποχής.

Τότε όμως είναι που αναρωτιόμαστε, αν κάποτε επιχειρηθεί στην Ελληνική εκπαίδευση μια επιβεβλημένη «οπισθοδρομική» καινοτομία, που θα καταστήσει ικανά τα Ελληνόπουλα να γνωρίζουν, εκτός από το Κεντρικό Δόγμα της Βιολογίας και την αντιγραφή του DNA, και το θυμάρι, και το βαμβάκι, και την ελιά, και την κουκουβάγια, και το κοράκι και τον πελαργό, όλους δηλαδή τους συγκατοίκους τους, σε αυτήν την γωνιά του κόσμου.

Διακρίνουμε ήδη το χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη μερικών επισκεπτών της σελίδας, που θα σκεφτούν ότι την υποκινεί η νοσταλγία. Μπορεί να μην έχουν άδικο, ίσως όμως, για άλλους λόγους από αυτούς που σκέφτονται. Πράγματι υπάρχει νοσταλγία, όχι όμως για το κομμάτι του παρελθόντος που ωραιοποιείται απλώς και μόνο διότι ανακαλεί την παιδική ηλικία.  Αλλά για το κομμάτι του παρελθόντος που εγκαταλείφθηκε, παρά το ότι οι λύσεις που παρείχε «δούλευαν», και όπως φαίνεται θα μπορούσαν να «δουλεύουν» ακόμη.

Μετά ταύτα λοιπόν, είναι ώρα να παρουσιάσουμε το όμορφο βιβλίο που μας οδήγησε σε αυτές τις σκέψεις. To βιβλίο φέρει τον τίτλο:  «Paths to Conservation» εκδόθηκε το 1937 στις ΗΠΑ, από τον εκδοτικό οίκο: D.C. Heath and company και συγγραφέας του ήταν ο James. S. Tippett, σύμβουλος προγραμμάτων σπουδών στα σχολεία της Νότιας Καρολίνας.

Το βιβλίο παρουσιάζει τα ζώα και τα φυτά των ΗΠΑ, αφιερώνοντας ειδικό κεφάλαιο σε όσα έχουν εξαλειφθεί, αλλά και σε όσα αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της εξάλειψης, ενώ σε κάθε κεφάλαιο περιέχεται μια παράγραφος που τιτλοφορείται: Μερικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε. Σε αυτήν ο νεαρός αναγνώστης καθοδηγείται να φέρει σε πέρας μερικές ενέργειες, που σχετίζονται με τα παρουσιαζόμενα ζώα και φυτά, στο πεδίο ή στο σπίτι του.

Το βιβλίο κοσμείται από όμορφες λιθογραφίες μη αναφερόμενου καλλιτέχνη. 
Continue reading «Ιστορίες…Φυσικής Ιστορίας»

Η ανόητη μέδουσα

Η ιστορία της ανόητης μέδουσας, είναι ένα όμορφο παλαιό γιαπωνέζικο παραμύθι που διηγείται την ιστορία μιας  μαϊμούς, η οποία παραπλανημένη από μια μέδουσα, οδηγείται στα άδυτα του Βασιλείου των Ωκεανών, όπου την περιμένει μια φρικτή τύχη: Το συκώτι της θα αφαιρεθεί προκειμένου να δοθεί στην αγαπημένη σύζυγο του Δράκοντα Βασιλέα των Ωκεανών, ως μοναδική θεραπεία για την ασθένεια από την οποία πάσχει!

Αφού λοιπόν η μαϊμού πείθεται από τη μέδουσα-με δέλεαρ την ξενάγησή της στον θαυμαστό Βασίλειο των Ωκεανών- να σκαρφαλώσει στο σκιάδιό της, στα μέσα της διαδρομής υποψιάζεται πως κάτι δεν πηγαίνει καλά, γιατί η μέδουσα την ρωτά επίμονα αν πράγματι έχει συκώτι, και αν το φέρει μαζί της. Έτσι υποβάλει τη μέδουσα σε ερωτήσεις,  και αποκαλύπτει το φρικτό τέλος που την περιμένει.

Όμως, πανέξυπνη καθώς είναι, εκμεταλλεύεται την άγνοια της μέδουσας για την ανατομία των μαϊμούδων και την εξαπατά λέγοντάς της, ότι τα ζώα του είδους της δεν έχουν ένα ή δύο συκώτια, αλλά πολλά, τα οποία όμως κρεμούν στα κλαδιά των δένδρων για να μην τις βαραίνουν, καθώς πηδούν από το ένα στο άλλο.

Continue reading «Η ανόητη μέδουσα»