Οι Γηγενείς Αμερικανοί ζωγράφοι

Στο τεύχος του National Geographic του Μαρτίου του 1955, την προσοχή μας τράβηξε ένας πίνακας στον οποίο το κεντρικό θέμα του, ένας φλεγόμενος λειμώνας, πλαισιωνόταν από εικόνες γηγενών Αμερικανών (Ινδιάνων) και ζώων (λύκοι και αντιλόπες) τα οποία προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Το ενδιαφέρον μας έγινε ακόμη μεγαλύτερο όταν διαβάζοντας τη λεζάντα της εικόνας-που μας πληροφορούσε για τις εσκεμμένες φωτιές τις οποίες έβαζαν οι Ινδιάνοι στα εδάφη τους-θυμηθήκαμε πως ο αείμνηστος καθηγητής Νίκος Μάργαρης, συχνά αναφερόταν στην αξιοποίηση της ελεγχόμενης φωτιάς από τους γηγενείς Αμερικανούς, ως μεθόδου διαχείρισης των οικοσυστημάτων.

Και πράγματι οι διαφορετικές φυλές των Ινδιάνων έκαιγαν ανά τακτά χρονικά διαστήματα δάση, των εδαφών τους, ώστε να αποτραπεί η συσσώρευση ξερής οργανικής ύλης που θα καθιστούσε μια τυχαία πυρκαγιά καταστροφική, όπως επίσης και λιβάδια, προκειμένου να αυξήσουν τη βιοποικιλότητά τους από την οποία εξαρτάτο η επιβίωσή τους, εκμεταλλευόμενοι το φαινόμενο: επίδραση οριογραμμής, (οι πληθυσμοί και οι βιοκοινότητες που βρίσκονται στη μεσόφαση δύο γειτονικών ενδιαιτημάτων,  αλληλοεπηρεάζονται, ώστε να προκύψει αύξηση της βιοποικιλότητάς τους).

Η φωτιά στο λειμώνα – Μαύρη Αρκούδα Bosin της φυλής των Κομάντσι (1921-1980)

Ανασκαλεύοντας περαιτέρω το τεύχος του περιοδικού μας περίμενε μια δεύτερη έκπληξη. Ο πίνακας αυτός, αλλά και άλλοι που είχαν συμπεριληφθεί, ήταν δημιουργήματα μιας γενιάς Αμερικανών γηγενών καλλιτεχνών οι οποίοι είχαν εκπαιδευθεί σε ένα σχολείο  το οποίο ίδρυσε τη δεκαετία του 1930 στη Santa Fe, μια εμπνευσμένη δασκάλα καλλιτεχνικών,  η Dorothy Dunn, προκειμένου να συμβάλει στην καλλιέργεια της ινδιάνικης καλλιτεχνικής κληρονομιάς και να παράσχει ένα μέσο βιοπορισμού, στους τοπικούς καλλιτέχνες.

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε οι πίνακες, που αντλούν τα θέματά τους από την καθημερινότητα των ινδιάνικων φυλών όπως είχε διασωθεί στη συλλογική μνήμη τους, παρουσιάζουν έναν πολύχρωμο, χαρούμενο και αναπόσπαστα συνδεδεμένο με το φυσικό περιβάλλον του πολιτισμό. Όλες οι εικόνες υπακούουν σε μια τεχνοτροπία που έχει ονομαστεί επίπεδη, εξαιτίας της έλλειψης προοπτικής και σκιάσεων.

Κορίτσι των Ναβάχο με το πρόβατό του. Harrison Begay-O πολεμιστής που περπατά προς τον εχθρό του, της φυλής των Ναβάχο. (1917-2012)
Το κυνήγι του βίσωνα. Μa-Pe-Wi (1902-1973)
O χορός του καλαμποκιού. Pablita Velarde (1918-2006)
Λούσιμο των μαλλιών με σαμπουάν που έχει παρασκευαστεί από ρίζες γιούκα. Gerald Nailor, από τη φυλή των Ναβάχο (1917-1952)
Η οικογένεια αποφεύγει τον ανεμοστρόβιλο – Μαύρη Αρκούδα Bosin της φυλής των Κομάντσι (1921-1980)
Καθιστοί πολεμιστές. Steven Mopope, της φυλής των Kiowa, (1898-1974)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s