Ένα στιγμιότυπο από την οικογενειακή ζωή του T. H. Morgan

Σε μια από τις τυχαίες αναζητήσεις μας στο διαδίκτυο, πέσαμε πάνω σε ένα εξαιρετικής ποιότητας φιλμάκι στο οποίο αποτυπώνεται ένα στιγμιότυπο από την οικογενειακή  ζωή του T.H.Morgan.

Ατυχώς το βίντεο δεν συνοδεύεται από πρόσθετες πληροφορίες που να μας αποσαφηνίζουν την περίσταση και τα άτομα τα οποία συμμετέχουν.
Μόνο η πινακίδα που κρατά το κοριτσάκι στην αρχή του φιλμ (εγγονή του Morgan;) μας ενημερώνει για την χρονολογία στην οποία γυρίστηκε το φιλμ. Ήταν Μάιος του 1934, όταν δηλαδή ο Morgan ήταν 68 χρονών.

Το στιγμιότυπο απαθανατίζει (πάλι με κάθε επιφύλαξη) έναν τρυφερό και κεφάτο παππού που ασχολείται με τα εγγόνια του.
Δείτε το. Είναι ένα κάποιο δείγμα του ανθρώπου πίσω από τον εμβληματικό επιστήμονα…

Οι πρώτες σελίδες του άλμπουμ της ζωής μας και ο φωτογράφος τους

Και τι επιθυμείτε να κάνετε αγαπητέ μου, ρώτησε ένα πρωινό του 1955, ο διευθυντής εκδόσεως του περιοδικού Life, τον νεαρό Σουηδό φωτογράφο που στεκόταν απέναντί του.

Θέλω να φωτογραφήσω για λογαριασμό του περιοδικού σας, όλη τη διαδικασία της ανθρώπινης αναπαραγωγής από τη γονιμοποίηση ενός ωαρίου, ως τη γέννηση. Ο έμπειρος διευθυντής δεν μπόρεσε να μη χαμογελάσει από την αφέλεια του νεαρού πως θα μπορούσε να επιτύχει κάτι που ως τότε θεωρείτο αδύνατο. Όμως ο νεαρός δεν του άφησε πολλά περιθώρια, λέγοντάς του: Όταν τελειώσω την ιστορία θα σας τη φέρω. Και τότε θα μιλήσουμε.

Ο νεαρός λοιπόν που ονομαζόταν Lennart Nilsson τήρησε την υπόσχεσή του και μια δεκαετία αργότερα-γιατί τόσο του πήρε να ολοκληρώσει το φιλόδοξο εγχείρημα- πετώντας από την Στοκχόλμη στη Νέα Υόρκη, έφερνε μαζί του μια σειρά φωτογραφιών που παρουσίαζαν καρέ-καρέ, όλα τα στάδια από τη γονιμοποίηση του ζυγωτού, ως τον 7ο μήνα της κυήσεως.

Το περιοδικό δημοσίευσε την εργασία του Nilsson τον Απρίλιο του 1965  με τίτλο: Το δράμα της ζωής πριν τη γέννηση, και το τεύχος με την αναγνωρίσιμη εικόνα ενός εμβρύου 18 εβδομάδων στο εξώφυλλό του, πούλησε 8 εκατομμύρια αντιτύπων σε όλον τον κόσμο.

Αυτές λοιπόν οι φωτογραφίες περισσότερα από 50 χρόνια μετά τη δημοσίευσή τους εξακολουθούν να αποτελούν ένα από τα εξαιρετικότερα δείγματα αμαλγάματος τέχνης, επιστήμης και τεχνολογίας, καθώς για τις αισθητικά άρτιες λήψεις στιγμιοτύπων in vitro γονιμοποίησης, αμνιοπαρακεντήσεων, εξωμητρίων κυήσεων, αλλά και αποβολών χρησιμοποιήθηκαν, ενδοσκόπια, υπέρηχοι, οπτικές ίνες, ευρυγώνιοι φακοί και χρωματικά φίλτρα.

Οι φωτογραφίες αυτές απετέλεσαν το υλικό με το οποίο το ίδιο έτος ο ταλαντούχος φωτογράφος εξέδωσε το βιβλίο του: «A child is born«. Η επίδραση του βιβλίου αυτού στον εικαστικό πολιτισμό μας ήταν τόσο μεγάλη, ώστε μερικές φωτογραφίες του να τις εντάξει ο Carl Sagan,  στους περίφημους χρυσούς δίσκους με τους οποίους εφοδιάστηκαν οι δύο διαστημικές αποστολές Voyager, για να πληροφορήσουν τον πιθανό εξωγήινο ον για τη ζωή στον πλανήτη μας.

Η επιθυμία του Nilsson, να μας κάνει, στον υπέρτατο δυνατό βαθμό, κοινωνούς των απρόσιτων βιολογικών διαδικασιών, συνεχίστηκε ως το τέλος της ζωής του, τον Ιανουάριο του 2017. Εκτός από τα βιβλία που εξέδωσε κατά τη διάρκεια της μεγάλης καλλιτεχνικής σταδιοδρομίας του, πιστώνεται και τη διάκριση, ότι ήταν ο πρώτος φωτογράφος που μας έδειξε πώς είναι κατασκευασμένοι οι ιοί HIV και SARS.

Αν και είναι απίθανο να μην έχετε δει τις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε, δείτε τις, αποδεικνύονται αγέραστες και τους αξίζει ακόμη μια ματιά! 

Σπερματοζωάριο σε σάλπιγγα
Γονιμοποίηση

Συνέχεια ανάγνωσης «Οι πρώτες σελίδες του άλμπουμ της ζωής μας και ο φωτογράφος τους»

Ζοο

Στο γοργό χρόνο του διαδικτύου, 11 λεπτά δεν είναι λίγα. Αν τα διαθέσετε όμως για την παρακολούθηση της ταινίας μικρού μήκους που σας προτείνουμε θα αποζημιωθείτε πλήρως. Πρόκειται για μια ταινία την οποία γύρισε το 1961 στον Ζωολογικό Κήπο του Άμστερνταμ ο Bert Haanstra, ένας προικισμένος Ολλανδός σκηνοθέτης που είχε βραβευθεί το 1958 με Oscar  για ταινία μικρού μήκους  (Glass).

Η ταινία που φέρει τον τίτλο «ΖΟΟ» αν και βουβή, είναι εύγλωττη στην παρουσίαση της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στους κατοίκους του Ζωολογικού Κήπου και τους κυριακάτικους επισκέπτες του. Ο σκηνοθέτης τοποθετώντας την κρυφή κάμερα του πότε από τη μια πλευρά των κάγκελων και πότε από την άλλη, καταγράφει τις αντιδράσεις των ζώων και των επισκεπτών τους και κάνει τον θεατή να αναρωτιέται ποιος πράγματι είναι το έκθεμα και ποιος ο παρατηρητής.

Ιδιαίτερη όμως μνεία αξίζει και στη μουσική που συνέθεσε για την ταινία ο Pim Jacobs. Μια μουσική όμορφη που σχολιάζει ειρωνικά και με υπαινικτικό τρόπο, τα ήθη των εναλλασσόμενων υποκειμένων και αντικειμένων της ταινίας. 

Τα εξώφυλλα ενός σημαντικού περιοδικού Κυτταρικής και Μοριακής Βιολογίας

Μπορεί μια παραδοσιακή τεχνοτροπία να αποδώσει σύγχρονα θέματα και μάλιστα από την αιχμή της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας; Μπορεί! Και το αποδεικνύει το επίσημο περιοδικό της Εταιρείας Μοριακής Βιολογίας της Ιαπωνίας, το Genes to Cells, το οποίο εκτός από τη σημαντική αρθρογραφία και τον υψηλό impact factor του, πιστώνεται τα πανέμορφα και αμιγώς ιαπωνικά εξώφυλλά με θέματα αντλημένα από τη Μοριακή και Κυτταρική Βιολογία.

Κοιτάζοντας τα εξώφυλλα αυτά δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοθαυμάσει· τις λιτές και κομψές  γιαπωνέζικες γραμμές τους ή τον ευρηματικό τρόπο με τον οποίο  δύο μονοζυγωτικές γκέισες, η εικόνα ενός δρόμου με ανθρώπους που σκιάζονται από ομπρέλες, ή μια παραδοσιακή τεχνική επεξεργασίας του μεταξιού για τα κιμονό, παραπέμπουν σε γνωστά βιολογικά αντικείμενα όπως  αντίστοιχα, ο ρόλος του επιγενώματος στην ανάπτυξη της προσωπικότητας, τα νουκλεοσώματα , ή τα πολυσώματα;

(Αριστερά) Ως μονοζυγωτικές δίδυμες είναι ίδιες οι δύο αδελφές. Όμως το ντύσιμό τους μαρτυρά διαφορετικό γούστο, κάτι που μπορεί να αντανακλά τη διαφορετική δράση του επιγενώματός τους (Δεξιά) Μια ευφυής και καλαίσθητη αναπαράσταση των νουκλεοσωμάτων με τις περιελιγμένες, δίκην DNA, κορδέλες, γύρω από την ομπρέλα-που συνθέτουν οι ιστόνες…
To Yuzen Nagashi ήταν μια παραδοσιακή τεχνική κατά την επεξεργασία του μεταξένιου υφάσματος των κιμονό, όπου οι υφαντουργοί το έπλεναν στον ποταμό Kiryu, προκειμένου να απομακρύνουν την πάστα και το επιπλέον χρώμα που είχε χρησιμοποιηθεί κατά τη βαφή του. Στην εικόνα το ύφασμα είναι τόσο μεγαλύτερο, όσο η βάρκα είναι περισσότερο απομακρυσμένη από την όχθη του ποταμού, όπως και το πολυπεπτίδιο είναι τόσο μεγαλύτερο στο πολύσωμα, όσο το ριβόσωμα που το συνθέτει, είναι περισσότερο απομακρυσμένο από το 5΄άκρο του mRNA.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα εξώφυλλα ενός σημαντικού περιοδικού Κυτταρικής και Μοριακής Βιολογίας»

Edοuard Martinet: O ευρηματικός γλύπτης που εμπνέεται από τον κόσμο των εντόμων

Ονομάζεται Edοuard Martinet και κατασκευάζει γλυπτά, κυρίως εντόμων, αλλά και άλλων εκπροσώπων του ζωικού βασιλείου, χρησιμοποιώντας υλικά που αντλεί από παλιατζίδικα και υπαίθριες flea markets.

Αλυσίδες ποδηλάτων, έμβολα μηχανών, ατσάλινα σύρματα, αποτελούν το υλικό που ο Martinet συγκολλά προκειμένου να κατασκευάσει, τις ακριβείς αλλά και ευφάνταστες δημιουργίες του για τις οποίες λέει, πως δεν τον ενδιαφέρει να θυμίζουν οτιδήποτε μηχανικό, όπως λ.χ. μεταλλικά ρομπότ, αλλά να έχουν κίνηση και έκφραση, όπως τα ζωντανά πρωτότυπά τους.

Δείτε λοιπόν το βίντεο, είναι σύντομο και ωραίο, διότι παρουσιάζει την ανεξάντλητη έμπνευση που παρέχει ο φυσικός κόσμος στους καλλιτέχνες, αλλά και τη δεύτερη ζωή που χαρίζει το μεράκι του συλλέκτη καλλιτέχνη, στα «αποστρατευμένα» υλικά της καθημερινότητάς μας. 

Μια εμβληματική απεικόνιση του κυττάρου

Από καιρό επιθυμούσαμε να γράψουμε ένα αφιέρωμα για τον Will Burtin, έναν εκπληκτικό γραφίστα και κοινωνό της επιστήμης, του οποίου το όνομα -πιθανότατα όπως εσείς, αγνοούσαμε- η εντυπωσιακή φωτογραφία όμως ενός από τα δημιουργήματά του, μας ήταν οικεία, καθώς κοσμούσε τα αμερικανικά περιοδικά της δεκαετίας του 60 και του 70 που έπεφταν στα χέρια μας, αλλά και το βιβλίο Βιολογίας της Δέσμης, της δεκαετίας του 80.

O Will Burtin μέσα στο κατασκεύασμά του

Η δημιουργία στην οποία αναφερόμαστε ήταν ένα τρισδιάστατο μοντέλλο του κυττάρου, το οποίο ο Burtin κατασκεύασε το 1957 για λογαριασμό της φαρμακευτικής εταιρείας Upjohn Company και τo παρουσίασε τον Σεπτέμβριο του 1958 στο συνέδριο της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης στο Σαν Φρανσίσκο.

Το μοντέλλο λοιπόν αυτό, που θα το θυμηθείτε όταν δείτε τη φωτογραφία που επισυνάπτουμε, συνόψιζε ό,τι, τότε, ήταν γνωστό για τη δομή του κυττάρου και το παρουσίαζε σε μια γιγαντιαία περιηγήσιμη εκδοχή.
Η διάμετρός και το ύψος του ήταν μεγαλύτερα από 7 και 3,5 μέτρα, αντίστοιχα, και αναπαριστούσε ένα πρόδρομο ανθρώπινο αιμοσφαίριο ένα εκατομμύριο φορές μεγεθυμένο. Για την κατασκευή του είχαν χρησιμοποιηθεί πλαστικοί σωλήνες, συρμάτινα νήματα και έγχρωμοι εντυπωσιακοί φωτισμοί νέον.   Συνέχεια ανάγνωσης «Μια εμβληματική απεικόνιση του κυττάρου»